Christophe Vekeman, 'Cruise'

Een mentaal Apocalypse Now

In W.F. Hermans' laatste roman 'Au Pair' (1989) ontmoet hoofdpersonage Paulina op een boot een schrijver, de man vertrouwt haar toe 'het beste voor te hebben met zijn personages'.

Naar het einde toe van 'Cruise' bekent Jan-Pierre zich te voelen als een personage in een boek die 'enkel maar het slechtste met hem voorhad'. Neen, Vekeman toont zich niet meteen genadig voor de luitjes die zijn laatste roman bevolken.

Conform de tijdsgeest beslist kapitein Verdussen zijn schip om te dopen tot Calm Sea, met als specialiteit het inrichten van bezinningsreizen. In tegenstelling tot vaste cruise-geplogenheden als het veroberen van copieuze maaltijden of het ondergaan van een 12897ste versie van Frank Sinatra's 'My Way', bestaat de kern van deze zeereis er in 'tot jezelf te komen'.

Vekeman stouwt de Calm Sea vol met een bonte stoet van personages: er is de intellectuele windbuil Barteke Courtois, Rennee Goudakker is een politiecommissaris die langzaam maar zeker zijn huwelijk uit elkaar ziet spatten. Pastoor Tom spendeert zijn dagen aan het ontwikkelen van allerhande filosofietjes. DMC Dick schrijft karamellenverzen en droomt van een gedichtenhit. En Marcus De Groote piekert zich een punthoofd hoe hij zijn hamburgerkraam kan transformeren in een zaak waar geen gebakken uien aan te pas komen.

Wie een dichtgetimmerd plot verwacht, verwijzen we graag naar de nieuwste roman van Margaret Atwood. Vekemans werk moet het hebben van de exploraties in de menselijke - ja, toch wel - ziel en Nederlandse taal.

'Maar wat mensen aanging, heette nooit iemand nog krankzinnig te zijn. Natuurlijk niet, als iedereen het was.'

Waar aanvankelijk de indruk ontstaat dat deze roman een ratjetoe is van verschillende stemmen, komt er gaandeweg achter dat de maïzena wordt gevormd door de WK-campagne van de Rode Duivels. Het lijkt allemaal losjes uit de pols geschreven, maar achter de schermen sleutelt een uiterst behendige ambachtsman.

Reve liet ooit fijntjes weten aan Mulisch dat één van zijn lezers een dagje vrijaf had genomen om zijn nieuwste werk te lezen. Spijtig dat de zomer bijna voorbij is, anders zagen we onszelf picknicken aan de oevers van de Maas vergezeld van dit reservaat van geblutste ego's.