The Beatles-fanaten moeten we al niet meer vertellen wie Stuart Sutcliffe was, maar voor wie de naam niks zegt: Sutcliffe wordt ook wel eens ‘de vijfde Beatle’ genoemd. Sutcliffe was schilder en goed bevriend met John Lennon. Lennon overtuigde hem om een basgitaar te kopen en bij zijn band te komen spelen toen ze nog relatief onbekend waren.
In 1960 trokken The Beatles naar het Duitse Hamburg voor een reeks optredens in clubs. Daar leerden ze de jonge ontwerper Klaus Voormann kennen en diens toenmalige vriendin, fotografe Astrid Kirchherr. De relatie tussen Astrid en Klaus liep spaak, maar de vonken sprongen over tussen Astrid en Stuart. Vormgever en stripauteur Arne Bellstorf bezocht Astrid Kirchherr en creëerde een gevoelige beeldroman over de intense relatie van de twee op basis van zijn gesprekken met haar.
Bellstorf schetst een fascinerend portret van het Hamburg van de vroege jaren zestig en de aardverschuiving die de ontmoeting met Stuart Sutcliffe teweeg bracht in Astrid Kirchherrs leven. Als jonge artieste met een eeuwige zwarte koltrui die dweepte met jazz en alles wat Frans was, was het niet vanzelfsprekend dat Voormann haar mee zou krijgen naar een concertclub in een zogenaamd gevaarlijke wijk vol prostituees en nozems. Maar ze raakte al snel gebiologeerd door de band waar Klaus haar zo vol enthousiasme over had verteld, niet zozeer door de rock-'n-roll die ze ten berde brachten, maar wel door de mysterieuze bassist met de eeuwige zonnebril, Stuart Sutcliffe.
De liefde voor de jaren zestig druipt van ‘Baby's in black’. Bellstorf dompelde de strip onder in een ingehouden, romantische sfeer, ondanks de - wat we vermoeden - donkere, intensieve zachte potloodlijnen, ruw opgevuld met zwarte pastels. Zwart krijgt de sterrol in deze beeldroman, behalve in de etherische, poëtische droomsequenties van Astrid.
‘Baby’s in Black’ is grafisch enorm aantrekkelijk. De figuren hebben iets Japans in hun subtiele eenvoud. Ze verschillen onderling slechts in minieme details als een wenkbrauw of een kaaklijn, maar onderscheiden zich vooral tekstueel. Bellstorf houdt alles intravert, ondergedompeld, wat er voor zorgt dat je niet kapot bent van dit uiteindelijk dieptragische verhaal.
Het drugsmisbruik bij The Beatles, de onderlinge spanningen en aanvaringen met de politie in Hamburg blijven slechts een kanttekening in deze voornamelijk romantische biografie van een intense liefdesrelatie. We hadden het gevoel dat Bellstorf gerust nog een trapje hoger kon mikken. ‘Baby’s in black’ beklijft niet, de beeldroman tòònt louter. Niettemin is deze beeldroman grafisch oogstrelend mooi. En nu weten we ook wie die vijfde Beatle was.
Reageer