Op het eerste zicht lijkt het een uitgemolken thema: een charismatische leraar op de middelbare school die zijn aanvankelijk ongeïnteresseerde leerlingen kan raken en aan het denken kan zetten. 'Dead poets society', 'Dangerous minds' en 'Entre les murs' zijn maar een aantal van de vele voorbeelden met hetzelfde topic. Verre van een origineel thema dus, maar toch slaagt 'Liefde die niets weet' er perfect in om ons bij de les te houden. De opbouw van het verhaal, het slimme afwisselen van het vertelperspectief en de plotwendingen maken dat wij als een trein door het boek heen gingen en mistroostig de laatste bladzijde omsloegen.
De setting van 'Liefde die niets weet' is de International School of France, een middelbare school in Parijs waar vooral rijkeluiskinderen hun broek verslijten. Will Silver, door de leerlingen Mister S. genoemd, geeft Engels aan de vierdejaars. Als 33-jarige is de kloof met zijn scholieren niet al te groot en daarom is het niet vreemd dat hij gemakkelijk hun zieltjes wint. Aan de hand van onder andere Shakespeare, Camus en Sartre weet Mister S. zijn jonge publiek te inspireren en te mobiliseren om out of the box te denken. De meisjes vallen als een blok voor hem en doen hun uiterste best om zijn aandacht te trekken, bij de jongens is het niet anders. De leraar slaagt er zelfs in om hen aan het denken te zetten over hun eigen religie, politieke overtuiging en daadkracht.
'Liefde die niets weet' is een terugblik op één bewust schooljaar, een zevental jaar later geschreven vanuit het perspectief van drie personages: Will Silver zelf, die ons vooral een blik gunt in zijn klas en zijn hoofd. Gilad is de tweede verteller: schuw, net verhuisd naar Parijs en gaandeweg meer en meer in de ban van zijn leraar Engels. Tenslotte is Marie aan het woord: een scholiere die geen les krijgt van Silver maar een affaire met hem begint, misschien wel om haar beste vriendin jaloers te maken. Afwisselend vertellen ze hun versie van de al even pakkende als boeiende feiten.
Het mysterie rond Mister S. heeft ons van bij het begin te pakken. Je voelt als lezer meteen sympathie, maar evengoed hangt er een vreemd soort spanning rond deze protagonist. Dat gevoel blijft het hele verhaal hangen, zelfs na het laatste hoofdstuk. Wat hij ook met je doet, Silver is een personage dat beklijft. Het interessante is dat éénzelfde situatie soms vanuit het perspectief van twee of elk van de drie personages verteld wordt, waardoor je als lezer heen en weer geslingerd wordt.
Het taalgebruik in 'Liefde die niets weet' is eenvoudig en het boek leest vlot weg. Door vele korte dialogen blijf je geboeid en is het verhaal snedig. Ook de wissel van vertelperspectief houdt je aandacht erbij. Af en toe bekroop ons wel het gevoel dat Maksik zijn kennis over literaire grootheden wil etaleren. Door de plot komt hij er echter nonchalant mee weg en het blijft wel geloofwaardig. We hoeven geen moeite te doen om Will Silver effectief voor de klas te zien staan, al had zijn personage wat meer uitgediept mogen worden. Tenzij dat het mysterie rond zijn persoon zou wegnemen, want misschien is dat de grootste sterkte van 'Liefde die niets weet'.
Reageer