Adeline Dieudonné, 'Het echte leven'

Sterke start

Overladen met prijzen en nominaties in Frankrijk kon het niet anders dan dat de debuutroman van de Brusselse Adeline Dieudonné zijn weg vond naar anderstalige lezerspublieken. Met succes, want ook in het Nederlands mocht ‘Het echte leven’ rekenen op heel wat aandacht, en lezers. Al helpt een omschrijving als ‘de Franstalige Lize Spit’ daar in dit deel van het taalgebied natuurlijk wel bij. Er zijn inderdaad wat parallellen te trekken tussen beide verhalen, maar het blijft vooral een efficiënt verkooppraatje.

De 10-jarige vertelster van het verhaal woont met haar familie in een zogenaamde Vinex-wijk (een begrip uit Nederland dat synoniem staat voor grootschalige en onpersoonlijke nieuwbouwwijken). Daar probeert ze zich staande te houden in een gezin met een wreedaardige vader en een moeder die de hoop op een gelukkig leven al lang heeft opgegeven. Gelukkig heeft ze haar broer nog waar ze voor zorgt als een leeuwin voor haar welp. Wanneer broer en zus echter getuige zijn van een tragisch en gruwelijk ongeluk, lijken hun paden definitief te splitsen. Maar dan wordt de vertelster zelf het slachtoffer van haar wrede vader…

Na het lezen van de korte inhoud is het niet moeilijk te raden waar de link met ‘Het smelt’ vandaan komt. Een compleet ontwrichte gezinssituatie en een jonge vertelster die zich te midden daarvan staande probeert te houden, het doet een belletje rinkelen. Toch is het te kort door de bocht om de volledige vergelijking te maken. ‘Het echte leven’ staat moeiteloos op zichzelf, al was het maar door de ongeziene levenslust die van het hoofdpersonage uitgaat. Het is haar sterkte waarmee ze meteen het hele boek kracht geeft en vooruit stuwt. Zozeer zelfs dat je er in een oogwenk doorheen bent.

Maar evengoed bleven we wat op onze honger zitten. De gevoels- en denkwereld van de vertelster mag dan wel ruimschoots aan bod komen, toch blijft die in zeker opzicht ook erg beperkt. Dieudonné kiest voor een standpunt dat heel erg focust op de thuissituatie, maar andere aspecten van het leven van een 10-jarig meisje bijna volledig negeert, behalve wanneer die nuttig kunnen zijn voor het verhaalverloop. Voor de nevenpersonages betekent dat zo mogelijk nog minder diepgang en een nogal eendimensionale rol.

Het zou dit boek echter onrecht doen, mochten we dat te veel laten doorwegen. Dieudonné weet namelijk ook erg goed hoe ze boeiend moet schrijven. In haar taal zit een zekere rijpheid en poëzie, maar ze weet die precies genoeg te doseren, zodat die nooit in de weg gaat zitten van het verhaal. Vermits het aanvankelijk verteld wordt door een 10-jarig meisje, kan die rijpheid misschien wel eens wringen, maar het wordt nooit echt storend. De balans tussen taal en tekst zit dan ook goed en dwingt je bijna verder te lezen. Er valt niet te ontsnappen aan de onderhuidse spanning die het hele boek lang als een roofdier op zijn prooi ligt te wachten om dan keihard toe te slaan – even uitblazen na de laatste bladzijde is echt geen overbodige luxe.

Ondanks dat er nog wat gesleuteld had kunnen worden aan ‘Het echte leven’, is dit een sterk debuut geworden waarmee Adeline Dieudonné meteen indruk maakt op het literaire toneel.

Details Fictie
Originele titel:
La vraie vie
Auteur: Adeline Dieudonné
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
208